THE HOUSE OF RΟIŌ
Designed by Ioli Chiotini Studio
Enter a house where memory,
art and myth
have been allowed to age together.
PROJECT: RESIDENTIAL
LOCATION: MYKONOS, GR
The House of Roiō
A Note from Ioli
Λένε πως υπάρχουν ακόμη στη Μύκονο σπίτια που δεν άλλαξαν ποτέ πραγματικά ιδιοκτήτες. Πέρασαν από γενιά σε γενιά μέσα στις ίδιες οικογένειες, κουβαλώντας έργα τέχνης, έπιπλα, βιβλία και ιστορίες που κανείς δεν μπορεί πια να επιβεβαιώσει.
Το Σπίτι της Ροιώς είναι ένα από αυτά.
Η κατοικία σχεδιάστηκε για μια οικογένεια που αναζητούσε έναν τόπο με χαρακτήρα. Ένα σπίτι σχεδόν ξεχασμένο από τον χρόνο, που να διατηρεί την ψυχή του παρελθόντος, ενώ να ανταποκρίνεται απόλυτα στον σύγχρονο τρόπο ζωής.
Οι νέοι ιδιοκτήτες είναι άνθρωποι με βαθιά εκτίμηση για την τέχνη, τον πολιτισμό και τη διαχρονική αισθητική. Αναζητούν αντικείμενα με ιστορία, έργα που αφηγούνται κάτι περισσότερο από την εικόνα τους και χώρους που αποκτούν αξία όσο περνούν τα χρόνια. Για εκείνους, η πολυτέλεια δεν βρίσκεται αμιγώς στο καινούργιο, αλλά σε ό,τι μοιάζει να έχει εξελιχθεί φυσικά μέσα στον χρόνο.
Η αφήγηση μας ξεκινά από έναν τοπικό μύθο. Λένε πως πριν από πολλά χρόνια η Ροιώ έφτασε στη Μύκονο με μόνο ένα ξύλινο μπαούλο, έχοντας αφήσει πίσω της τα πάντα για έναν μεγάλο έρωτα. Με τα χρόνια, η ιστορία της μπλέχτηκε με τον θρύλο, ώσπου κανείς δεν μπορούσε πια να ξεχωρίσει πού τελειώνει η πραγματικότητα και πού αρχίζει ο μύθος.
Από αυτή τη σκέψη γεννήθηκε και το concept της μελέτης.
Κι αν αυτό το σπίτι ανήκε στους απογόνους της Ροιώς;
Αν κάθε γενιά άφηνε το δικό της αποτύπωμα; Έναν πίνακα. Ένα πορτρέτο. Ένα ποίημα χαραγμένο στην καμάρα. Ένα μπαούλο που δεν έφυγε ποτέ από το σπίτι. Ένα τζάκι που μοιάζει να αποτίει καθημερινά φόρο τιμής στον Γιάννη Τσαρούχη. Αντικείμενα που δεν απέκτησαν αξία μόνο επειδή ήταν πολύτιμα, αλλά γιατί έμειναν αρκετά ώστε να γίνουν μέρος της μνήμης του τόπου.
Έτσι σχεδιάστηκε το Σπίτι της Ροιώς. Όχι ως μια ανακαίνιση που διαχωρίζει το παλιό από το νέο, αλλά ως η φυσική συνέχεια της ζωής του. Οι σύγχρονες παρεμβάσεις ενσωματώνονται διακριτικά στην υπάρχουσα αρχιτεκτονική, ενώ οι καλλιτεχνικές αναφορές, τα χειροποίητα στοιχεία και τα επιλεγμένα αντικείμενα δημιουργούν την αίσθηση πως το σπίτι δεν σταμάτησε ποτέ να εξελίσσεται.
Το αποτέλεσμα είναι μια κατοικία όπου το κελυφος, η τέχνη και η μνήμη συνυπάρχουν με φυσικότητα.
Ιόλη Χιωτίνη DESIGN DIRECTOR
Step I — Mapping Character
Ένας υβριδικός χαρακτήρας ανθρώπου και έργου.
Πιστεύουμε πως κάθε έργο οφείλει να λειτουργεί ως καθρέφτης του ανθρώπου που το κατοικεί. Όχι μόνο της αισθητικής του, αλλά του χαρακτήρα, του τρόπου ζωής του και των καθημερινών του συνηθειών.
Για να συμβεί αυτό, πρώτο βήμα είναι η κατανόηση του ανθρώπου που θα κατοικήσει τον χώρο. Όμως, όταν πρόκειται για σχεδιασμό χώρων αυτό από μόνο του δεν αρκεί. Κάθε έργο κουβαλά ήδη έναν δεύτερο χαρακτήρα: εκείνον της τοποθεσίας, του ίδιου του κτιρίου και όλων των ιδιαιτεροτήτων που προϋπάρχουν.
Ο σχεδιασμός, για εμάς, γεννιέται ακριβώς εκεί όπου αυτοί οι δύο χαρακτήρες —του ανθρώπου και του τόπου— παύουν να συγκρούονται και αρχίζουν να συνεργάζονται. Αξιολογούμε τι μπορεί να προσαρμοστεί στις ανάγκες του ανθρώπου, τι δεν μπορεί να αλλάξει και με ποιον τρόπο μπορούμε να ισορροπήσουμε αυτές τις δύο πραγματικότητες, ώστε καμία να μη λειτουργεί εις βάρος της άλλης.
Στην περίπτωση της Ροιώς, η σχεδόν τελετουργική σχέση της ιδιοκτήτριας με το νερό αποτέλεσε μία από τις πρώτες αφετηρίες της μελέτης. Ταυτόχρονα, έπρεπε να σεβαστούμε τη δομή του παραδοσιακού μυκονιάτικου σπιτιού και τα περιορισμένα ανοίγματα που τη χαρακτηρίζουν. Έτσι, το στοιχείο του νερού πέρασε στο εσωτερικό του σπιτιού, διασχίζοντας τα κουφώματα και δημιουργώντας την αίσθηση ενός σύγχρονου εσωτερικού λουτρού, χωρίς να χαθεί η αυθεντικότητα του κελύφους.
We believe every project should reflect the person who inhabits it—not only their aesthetic, but also their character, lifestyle, and everyday rituals.
Designing a home begins with understanding its inhabitant. Yet every project also carries the character of its place, its architecture, and what already exists.
For us, design begins where these two identities—the person and the place—find their balance. We explore what can evolve, what should remain, and how both can coexist without compromising one another.
In Roiò’s house, the owner’s ritual relationship with water became one of the project’s starting points. Respecting the traditional Mykonian structure and its restrained openings, water was brought into the interior, creating the atmosphere of a contemporary bathing space while preserving the authenticity of the original house.
Step 2 — Understanding Heritage
Το τώρα σε συνομιλία με το τότε.
Ο σεβασμός της κληρονομιάς δεν μετριέται από το πόσα παλιά στοιχεία διατηρείς. Μετριέται από το πόσο φυσικά μπορούν τα νέα στοιχεία να σταθούν δίπλα τους.
Οι νέες παρεμβάσεις δεν επιχειρούν να μιμηθούν το παρελθόν ούτε να το ανταγωνιστούν. Έρχονται να συνομιλήσουν μαζί του, ώστε το σπίτι να συνεχίσει να εξελίσσεται χωρίς να χάσει την ταυτότητά του.
Έτσι, ο σχεδιασμός των bespoke κατασκευών, όπως η βιβλιοθήκη του σαλονιού ή το ύφασμα του καναπέ, βασίστηκε στη συνειδητή επιλογή να αποπνέουν μια αίσθηση διαχρονικότητας, σαν να υπήρχαν ανέκαθεν μέσα στον χώρο.
Μέσα από αυτή τη συνθετική προσέγγιση, η διαχρονικότητα αποκτά μια σύγχρονη μορφή: ακόμη ένα κεφάλαιο στην εξελισσόμενη ιστορία του σπιτιού, ανάμεσα σε όσα προηγήθηκαν και σε όσα θα ακολουθήσουν.
Respecting heritage is not measured by how many original elements are preserved, but by how naturally new ones can exist alongside them.
New interventions neither imitate the past nor compete with it. Instead, they engage in dialogue with it, allowing the house to evolve without losing its identity.
Bespoke elements—from the living room bookshelf to the sofa textile—were designed to feel timeless, as though they had always belonged to the house.
Through this approach, timelessness becomes contemporary: another chapter in the evolving story of the house, connecting what came before with what is yet to come.
Step 3 — Integrating Art
Η τέχνη ως ζωντανό μέρος μιας μνήμης.
Η τέχνη εμφανίζεται ως ίχνος ανθρώπων που πέρασαν κάποτε από το σπίτι: ένας πίνακας, ένα πορτρέτο, ένα ποίημα χαραγμένο στην καμάρα ή μια σύνθεση που μεταφέρεται από τον καμβά στον ίδιο τον χώρο.
Όταν η τέχνη αντιμετωπίζεται ως διακόσμηση, σταματά να αφηγείται. Όταν όμως ενσωματώνεται στη ζωή του χώρου, γίνεται μέρος της μνήμης του.
Στον χώρο του κύριου καθιστικού, το τζάκι, ένα κεραμικό βάζο-κειμήλιο μιας Μυκονιάτισσας προγόνου της οικογένειας, το σκόπιμο μαύρισμα του ασβέστη στο πίσω μέρος και τα λουλούδια από τον αγρό του ίδιου του σπιτιού συνθέτουν μια ενορχηστρωμένη, ζωντανή αναφορά στον εμβληματικό πίνακα Bouquet de fleurs του Γιάννη Τσαρούχη (1964–1967).
Πίσω όμως από αυτή τη σύνθεση κρύβεται και κάτι βαθύτερο: η αξία μιας οργανικής αυτάρκειας, όπου κάθε στοιχείο αντλείται από τον ίδιο τον πυρήνα της οικογένειας και του τόπου, προστατεύοντας τη μνήμη τους χωρίς να την εγκλωβίζει στο παρελθόν.
Art appears as the trace of those who once inhabited the house: a painting, a portrait, a poem engraved into the arch, or a composition that extends beyond the canvas into the space itself.
When treated as decoration, art stops telling stories. When integrated into the life of a home, it becomes part of its memory.
In the main living room, the fireplace, a ceramic heirloom inherited from a Mykonian ancestor of the family, the intentionally darkened lime plaster behind it, and flowers gathered from the house’s own field compose a living interpretation of Bouquet de fleurs by Yannis Tsarouchis (1964–1967).
Beyond this composition lies a deeper idea: a sense of organic self-sufficiency, where every element originates from the family and the place itself, preserving their memory while allowing it to evolve.
Step 4 — Shaping Materiality
Κάθε υλικό αποκτά αξία μέσα από τη σχέση του με τα υπόλοιπα.
Όπως σε ένα οικοσύστημα, έτσι και σε μια σύνθεση, η ισορροπία δεν προκύπτει όταν όλα έχουν την ίδια ένταση. Κάποια στοιχεία καλούνται να πρωταγωνιστήσουν, ενώ κάποια άλλα να τα υποστηρίξουν. Η δύναμη της σύνθεσης βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη σχέση· στο πώς κάθε υλικό αποδέχεται τον ρόλο του χωρίς να χάνει την ταυτότητά του.
Γι’ αυτό αντιμετωπίζουμε τα υλικά σαν χαρακτήρες της ίδιας ιστορίας.
Αναζητούμε εκείνη τη μεταξύ τους ισορροπία όπου η πέτρα, το ξύλο, το μέταλλο ή το ύφασμα εκφράζουν στο μέγιστο τις φυσικές τους ποιότητες και εξυπηρετούν την σύνθεση ως σύνολο.
Like an ecosystem, a composition does not find balance when every element carries the same weight. Some materials are meant to lead, while others quietly support. The strength of a composition lies in this relationship—in the way each material embraces its role without losing its own identity.
We therefore approach materials as characters within the same story.
Our aim is to find the balance where stone, wood, metal, and textile express their intrinsic qualities while contributing to the composition as a whole.
Step 5 — Preserving the Essential
Η διατήρηση αποκτά αξία μόνο όταν υπηρετεί το παρόν.
Δεν αντιμετωπίζουμε κάθε στοιχείο ενός παλιού κτιρίου ως κάτι που πρέπει να διασωθεί. Αναζητούμε εκείνα που εξακολουθούν να αφηγούνται την ιστορία του τόπου και μπορούν να αποκτήσουν ουσιαστικό ρόλο στη νέα ζωή του.
Η διατήρηση δεν αποτελεί πράξη νοσταλγίας. Είναι συνειδητή σχεδιαστική επιλογή.
Έτσι, η μυλόπετρα παρέμεινε ακριβώς στη θέση όπου βρέθηκε, ενώ η παλιά αποθήκη κάτω από τη σκάλα μετατράπηκε σε κελάρι. Δεν διατηρήθηκαν επειδή ήταν παλιά, αλλά επειδή εξακολουθούν να έχουν λόγο ύπαρξης, συνεχίζοντας την ιστορία του σπιτιού χωρίς να διακόπτουν την εξέλιξή της.
Στο δάπεδο αποτυπώσαμε τη διαδρομή του ανθρώπου που κινούσε κάποτε τη μυλόπετρα, ως έναν διακριτικό φόρο τιμής στην αρχική χρήση του χώρου.
We do not treat every element of an old building as something that must be preserved. Instead, we identify those that continue to tell the story of the place and can take on a meaningful role in its new life.
Preservation is not an act of nostalgia. It is a conscious design decision.
The millstone remained exactly where it was found, while the former storage space beneath the staircase was transformed into a wine cellar. They were preserved not because they were old, but because they still had a purpose within the evolving story of the house.
The original path of the millstone operator was subtly traced into the floor—a quiet tribute to the building’s former life.
Step 6 — Designing Privacy
Η απομόνωση δεν είναι απομάκρυνση. Είναι προστασία.
Πιστεύουμε πως η ιδιωτικότητα δεν σχεδιάζεται μόνο με πόρτες αλλά ιδίως με μεταβάσεις.
Η επιλογή να τοποθετηθεί το master bedroom σε μια νεότερη, πιο απομονωμένη προσθήκη του κτιρίου δημιούργησε από την αρχή τις συνθήκες για τη δική του αυτονομία. Η χωρική αυτή απόσταση δημιουργεί μια σταδιακή μετάβαση από τους κοινόχρηστους χώρους σε έναν προσωπικό μικρόκοσμο αφιερωμένο στην ηρεμία και την αποφόρτιση.
Η συνέχεια του ξύλινου δαπέδου προς τον τοίχο ενισχύει την αίσθηση ενός περικλείοντος και προστατευτικού μικρόκοσμου.
We believe privacy is shaped not only by walls and doors, but above all by transitions.
Placing the master bedroom in a later, more secluded addition to the house established the conditions for its autonomy. This physical distance creates a gradual transition from the shared living spaces to a personal retreat dedicated to rest and restoration.
The continuous timber surface, extending from the floor onto the wall, reinforces the feeling of an enclosed, protective microcosm.
The chest of Roiō
The αντικείμενο ορόσημο μιας ιστορίας
Η ιστορία λέει ότι πριν από πολλά, πολλά χρόνια, ένα κορίτσι έφτασε στη Μύκονο με μόνο ένα ξύλινο μπαούλο. Λένε πως άφησε πίσω της τα πάντα για έναν μεγάλο έρωτα.
Με τα χρόνια, η ιστορία της μπλέχτηκε με τον μύθο. Από τη γενιά που ακολούθησε γεννήθηκε το όνομα αυτού του νησιού, κι έτσι κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να ξεχωρίσει πού τελειώνει η αλήθεια και πού αρχίζει ο θρύλος.
Το μπαούλο αυτό εμεινε στην οικογένεια ως κειμήλιο. Για εμάς ήταν η πρώτη υλική αναφορά στον μύθο που καθοδήγησε το σχεδιασμό.
και τωρα τοποθετείται μπροστά από το κρεβάτι του κυρίως υπνοδωματίου
According to local legend, many years ago, a young woman arrived in Mykonos carrying nothing but a wooden chest. They say she left everything behind for the sake of a great love.
Over time, her story became inseparable from myth. The generations that followed carried her memory forward, until no one could tell where history ended and legend began.
The chest remained in the family as an heirloom. For us, it became the first tangible reference to the myth that shaped the project.
Today, it stands at the foot of the master bed, carrying its story into the next chapter of the house.
Step 7 — Designing Ritual
Όταν μια καθημερινή ανάγκη γίνεται η αφετηρία του σχεδιασμού.
Ορισμένες καθημερινές συνήθειες αποκαλύπτουν περισσότερα για έναν άνθρωπο από οποιοδήποτε brief.
Η σχεδόν τελετουργική σχέση της ιδιοκτήτριας με το νερό αποτέλεσε μία από τις βασικές αφετηρίες της μελέτης. Αντί να αντιμετωπιστεί ως ένας ακόμη λειτουργικός χώρος, σχεδιάστηκε ως μια εμπειρία που εξελίσσεται σταδιακά.
Η διαδρομή ξεκινά από την προστασία του εσωτερικού, περνά στο φυσικό φως, συναντά τον αέρα και καταλήγει στη θέα. Το νερό παύει να εξυπηρετεί μόνο μια ανάγκη. Γίνεται το μέσο που συνδέει τον άνθρωπο με το τοπίο και μετατρέπει μια καθημερινή πράξη σε προσωπική τελετουργία.
Some everyday habits reveal more about a person than any design brief ever could.
The owner’s almost ritual relationship with water became one of the project’s starting points. Rather than being conceived as a purely functional space, the bathroom was designed as an experience that unfolds gradually.
The journey begins within the protection of the interior, moves towards natural light, meets the open air, and ultimately arrives at the landscape. Water ceases to serve a purely practical purpose and becomes the medium that connects the individual with the place, transforming an everyday act into a personal ritual.
Step 8 — Completing the Ritual
Η τελετουργία ολοκληρώνεται μέσα από την επανάληψη.
Μια εμπειρία ολοκληρώνεται όταν μπορεί να συνεχιστεί χωρίς να διακοπεί.
Γι’ αυτό το «λουτρό» δεν περιορίζεται στο εσωτερικό του σπιτιού. Οι ίδιες χειρονομίες επανεμφανίζονται στον υπαίθριο χώρο: ένας δεύτερος νιπτήρας, μία ακόμη μπανιέρα, ένας καθρέφτης που πλέον στρέφεται προς το τοπίο.
Η επανάληψη λειτουργεί πέρα από αισθητική επιλογή και ως εργαλείο συνέχειας. Όταν το ίδιο τελετουργικό μεταφέρεται από το εσωτερικό στο εξωτερικό, η εμπειρία παραμένει αναλλοίωτη· αλλάζει μόνο το σκηνικό.
An experience is complete only when it can continue without interruption.
For this reason, the bathing ritual extends beyond the interior of the house. The same gestures reappear outdoors: a second basin, another bathtub, and a mirror now facing the landscape.
Repetition is more than an aesthetic device; it is a tool for continuity. As the same ritual moves from inside to outside, the experience remains unchanged—only the setting evolves.
Practicing Restraint & Control
Η σύνθεση κρίνεται όταν σταματήσεις να σχεδιάζεις και αρχίσεις να παρατηρείς.
Σε κάθε μελέτη έρχεται μια στιγμή όπου πρέπει να κάνεις ένα βήμα πίσω και να αξιολογήσεις τι έχεις κάνει μέχρι τώρα, αν χρειάζεται να προστεθεί άλλο ένα υλικό, άλλο ένα χρώμα ή μία ακόμη ιδέα.
Αν η παλέτα έχει αποκτήσει ισορροπία ή αν χρειάζεται ακόμη μία μικρή παρέμβαση.
Για εμάς, αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη στιγμή της μελέτης. Εκεί όπου σταματά ο δημιουργικός σχεδιασμός και γίνεται μια παύση για επαναξιολόγηση.
Α composition is judged the moment you stop designing and begin observing. Every project reaches a point where you need to step back and evaluate what has been created so far. Does the composition need another material, another colour, or one more idea? Has the palette reached its balance, or does it still require one final intervention?
For us, this is perhaps the most important moment in the design process. It is the point where creation pauses, allowing space for reflection, restraint, and critical evaluation.
Step 9 — Defining the Invisible Boundaries
Όσο λιγότερα είναι τα όρια, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η ευθύνη του σχεδιαστή.
Θα περίμενε κανείς πως ο εξωτερικός χώρος προσφέρει μεγαλύτερη ελευθερία σχεδιασμού.
Οξύμωρα όμως, συμβαίνει το αντίθετο.
Στο εσωτερικό, οι τοίχοι, τα ανοίγματα και η αρχιτεκτονική θέτουν ένα πλαίσιο που καθοδηγεί τις αποφάσεις. Στον εξωτερικό χώρο αυτό το πλαίσιο απουσιάζει. Κι όσο λιγότερα είναι τα φυσικά όρια, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η ευθύνη του σχεδιαστή να τα δημιουργήσει ο ίδιος.
Τα όρια πλέον δεν ορίζονται από τοίχους. Ορίζονται από τη σχέση των λειτουργιών, την απόσταση ανάμεσα στα αντικείμενα, την κατανομή των υλικών, την πορεία του φωτός, του ανέμου και, κυρίως, από τη συνέχεια της εμπειρίας που ξεκινά μέσα στο σπίτι και ολοκληρώνεται έξω.
Η αυλή δεν σχεδιάστηκε ως ένας ανεξάρτητος υπαίθριος χώρος, αλλά ως η φυσική εξέλιξη της κατοικίας. Κάθε στοιχείο τοποθετήθηκε έτσι ώστε, ακόμη και χωρίς φυσικά όρια, ο χώρος να διατηρεί την ίδια συνοχή, την ίδια ηρεμία και την ίδια αφηγηματική συνέχεια με το εσωτερικό.
The fewer the boundaries, the greater the designer’s responsibility.
One might assume that designing an outdoor space offers greater freedom. Paradoxically, the opposite is true.
Indoors, walls, openings, and architecture provide a framework that guides every decision. Outdoors, that framework disappears. The fewer the physical boundaries, the greater the designer’s responsibility to define them.
Here, boundaries are no longer created by walls. They emerge through the relationship between functions, the distance between objects, the distribution of materials, the movement of light and wind, and, above all, the continuity of the experience from inside to outside.
The courtyard was not conceived as a separate outdoor space, but as a natural extension of the house. Every element was carefully positioned so that, even without physical boundaries, the space retains the same sense of coherence, calmness, and narrative continuity as the interior.
Step 10 — Knowing When to Stop
Η ικανότητα να ξέρεις πότε σταματάει ο σχεδιασμός.
Γνωρίζοντας πότε σταματήσεις να προσθέτεις και αφήσεις κενά που μόνο ο χρήστης μπορεί να τα γεμίσει με τη δική του προσωπικότητα και φαντασία.
The ability to know when design is complete.
Knowing when to stop adding, leaving spaces that can only be completed by the people who inhabit them—with their own personality and imagination.
THE END
Disclaimer
Το Σπίτι της Ροιώς είναι ένα έργο βασισμένο στη συνάντηση πραγματικών στοιχείων με μια μυθοπλαστική αφήγηση.
Γιατί πιστεύουμε πως ένας χώρος δεν αρκεί να στεγάζει τη ζωή· μπορεί και να γεννά ιστορίες.
Αν, στο τέλος, δεν είναι ξεκάθαρο ποια σημεία ανήκουν στην πραγματικότητα και ποια στη φαντασία, τότε ίσως το σπίτι πέτυχε τον σκοπό του.
Όπως κάθε σπίτι που έχει ζήσει πολλές ζωές, έτσι κι αυτό αφήνει τον χρόνο, τη μνήμη και τον επισκέπτη να αποφασίσουν πού τελειώνει η αλήθεια και πού αρχίζει ο μύθος.
The House of Roiō is a project where real places, objects, and architectural interventions meet a fictional narrative.
We believe that a home should do more than accommodate life—it should also give rise to stories.
If, by the end, it is no longer clear which parts belong to reality and which belong to fiction, then perhaps the house has fulfilled its purpose.
Like every home that has lived many lives, it leaves time, memory, and its visitors to decide where truth ends and myth begins.
The House of Roiō
A project by Ioli Chiotini Studio
Design
Ioli Chiotini Studio
Design Director
Ioli Chiotini
Design Associate
Eirini Spyropoulou
Text
Ioli Chiotini Studio
Furniture, Fabrics, Wallpapers & Rugs
SØLØ
Private Residence
Mykonos, Greece
